Oorsprong en historie, een introductie: de Barzoi


De naam Barzoi doet wat bedrieglijk aan als we kijken naar wat dit woord betekent in Rusland. Daar heeft het de betekenis van snel, vlug en licht en het is een soort verzamelnaam voor alle bekende windhondenrassen.

Historie:
Over de oorsprong van de Barzoi bestaan meerdere meningen, waarvan de twee geloofwaardigste hieronder genoemd. In het begin van de 17e eeuw importeerde een Russische Hertog, die van zeer snelle honden voor de jacht hield, een paar Arabische Greyhounds, waarschijnlijk honden bekend staand als Gazellehounds. Het waren zeer snelle renners. Maar het bleek dat ze, omdat ze een korte vacht hadden, geen weerstand konden bieden aan het onbestendige weer en de ijzig koude Russische winters en daarom snel stierven. Niet afgeschrikt door zijn eerste falen importeerde de Hertog meer van deze Windhonden en kruiste ze nauwkeurig met een plaatselijk Russisch ras, enigszins gelijkend op de hedendaagse Collie, maar een hond die krachtiger en toch wel iets verschillend in bouw was: langere benen, langere en dunnere hals en mooi gebogen staart, oren met dichte korte vacht en de oordracht van de Wolfshond van heden… Het resultaat van de kruisingen was de mooi belijnde, gracieuze en aristocratische hond die wij kennen als onze Barzoi.

Geloofwaardig is ook de theorie van Artem Boldaroff, eigenaar van een van de bekendste kennels in Rusland “Woronzova” Deze theorie is, dat verschillende rassen, die vallen onder de term “lange honden” in hun origine weinig of geen verwantschap hebben; dat de Psovoy Barzoi (langharige Russische Windhond) ontstaan is door een evolutie-proces. De snelheid zou ontstaan kunnen zijn door de vroeger in Rusland voorkomende langharige Berenhond, die een kortharig hoofd had; een dier gelijkend op de moderne Laika, doch groter.
De jagerskalender, gepubliceerd in Moskou 1892, verdeelt de Barsoi in vier groepen en wel:

1 De Russische of Psovoy Barsoi, een windhond die min of meer een lange vacht heeft.
2 De Asiatische Barsoi, een windhond die hangende oren heeft.
3 De Hortoy Barsoi, een windhond die een korte vacht heeft.
4 De Brudastoy Barsoi, een windhond die een tamelijke harde, ruwe vacht heeft.

De Russische of Psovoy Barsoi, later (zoals hij nu is) de Barsaja Psowaya genoemd, bestond uit meerdere typen, maar allemaal met dezelfde eigenschappen. Het uiteindelijke aantal typen, ontstaan door de fokkerij van de edellieden die op enorme afstanden van elkaar woonden, is zeven:

1: Het Perchino type:

2: Oseroff type:

3: Boldareff type:

4: Tschelischtsheff type:

5: Sumarokoff type:

6: Gejeroff type:

7: Bibikoff type:

Het Perchinotype het ideaal van Groothertog Nikolai Nikolaivich, wordt momenteel hier ten lande als voorbeeld gesteld voor de door ons gewenste Barsoi.

De eerste Barzoi’s in Europa waren geschenken van de Czaar en van de Grootvorsten en zij behoorden tot de beste jachtstammen. Een geschenk aan Koningin Victoria van Engeland maakte de Barsoi populair bij de Britse adel en nadien in heel de wereld.
De Barzoi werd in Rusland gebruikt voor de wolvenjacht. Hierbij drongen lopende honden de troep wolven naar de rand van het bos. Wanneer een jonge wolf van daaruit naar de vlakte vluchtte, liet de jager zijn “sworra” (drie zoveel mogelijk gelijk gekleurde Barzoi’s s) op hen los.
Het was echter niet zo dat het dier door de Barzois werd vermoord, zij grepen de wolf meestal bij de oren, waarna het door de jager werd gedood.

In ons land heeft het ras in de jaren 1892-1902 een grote bloei gekend. Het bleef goed en beleefde in de jaren 1914-1918 een nieuw groot tijdperk toen wegens voedselnood de beste Duitse en enkele Belgische stammen in Nederlands bezit kwamen.
De natuur heeft van de Barzoi een hond gemaakt, die zich snel voort moet bewegen in wijde ruimten. Wij moeten bedenken dat een hond, die het in het bloed heeft om in de eindeloze steppen te rennen en jacht te maken op wolven, geen dier is dat we in een kleine kennel of in een te kleine woning moeten opsluiten. Het dier zou zich te veel een gevangene voelen.

Wie ondanks weinig ruimte toch overgaat tot de aanschaf van een Barzoi moet er wel van overtuigd zijn dat, weer of geen weer, de Barzoi zijn dagelijkse wandelingen nodig heeft. Komt de Barsoi aan zijn trekken dan zal hij in huis de rustigste hond zijn die men zich wensen kan.
In een druk gezin met kleine kinderen waar de vrouw des huizes haar handen volheeft, kan men beter een paar jaar wachten met de aanschaf van dit ras. Niet omdat de Barzoi onbetrouwbaar zou zijn (wat men wel eens zegt,) want dit is absoluut niet waar. Het is echter geen hond om mee te ravotten en er de kinderen voor op te laten draaien. Een Barzoi laat niet met zich sollen, daarvoor is hij te veel aristocraat. Vergeleken met de andere windhondenrassen wordt er in Nederland weinig met de Barzoi gefokt. Hij is minder “gangbaar” wat waarschijnlijk een behoud voor het ras betekent. Vrij normaal is het wanneer met 14 weken een deel van het nestje nog bij de fokker aanwezig is. Geen fokkerij dus die brood op de plank brengt.
Er kan gerust gezegd worden dat de goede fokkers bijzonder serieus met de Barzoi omspringen. Gewaakt wordt tegen verfijning van het ras. Men tracht de Barsoi met al zijn fraais en zijn goede karakter te houden zoals hij was. Komt de Barzoi bij de juiste eigenaar terecht dan kan men zich geen betere vriend wensen.

Bron: onbekend

<-- Terug naar het overzicht