Tous kan ook slecht alleen zijn, gaat blaffen als hij denkt dat wij hem "verlaten", voelt al aan wanneer we weggaan en is dan op van de zenuwen.
Toen hij in huis kwam zat ik zonder werk en zou, zodra de hond gewend was een parttime baan zoeken...Tja....die ben ik dus nooit gaan zoeken en voor Tous ben ik thuis gebleven.
Wat bij Tous geholpen heeft is het "ritueel" dat je hebt bij het weggaan zo verschillend mogelijk te maken en vooral zo kort mogelijk. Dus moet ik weg dan zorg ik dat ik ruim van te voren al mijn schoenen aan heb, dat een tas, jas en sleutels zo voor het grijpen liggen. Dat ik dus eigenlijk zo op kan staan en weg ben. Maar ik doe die dingen ook als ik niet wegga. Voorbeeldje, als ik wegging deed ik de radio aan. Verder had ik nooit een radio aan. Dus als de radio aanging schoot Tous in de stress...Radio aan = ze gaat weg.
Nu zet ik regelmatig de radio aan, loop ik regelmatig met een tas of jas door huis, loop regelmatig een rondje door de tuin, deur op slo en weer van slot...Allemaal van die dingen waarvan hij denkt "oh nu gaat ze weg"
En wat ik ook gedaan heb, ik heb een bandje ingesproken. Heel stom maar ben gewoon een boek hardop gaan zitten lezen en dat opgenomen. Als ik wegga zet ik die soms aan.
Verder ligt er altijd wel een gedragen trui ofzo van mij op de bank of ik laat de deur naar boven open en dan gaat hij op bed liggen. Dat vind hij een fijne plaats, waarshijnlijk omdat onze geur daar sterker is dan in de rest van het huis....
Het is niet makkelijk een hond met verlatingsangst....
Sterkte ermee hoor, ik hoop voor jullie dat "het kwartje toch een keer gaat vallen" bij haar...en dat je fijne oppas gaat vinden
dus daar ligt het niet aan! En Nik....tja die voelt zich nu weer extra stoer 
